Historia e djalit tim nuk nisi me një test shtatzënie, por me një telefonatë

Isha ulur në verandë dhe po i jepja dorën e fundit një dorëshkrimi, ndërkohë që ra zilja e telefonit. E kuptova nga preksi që ishte një telefonatë nga zyrat e adoptimit. Dora po më dridhej. Burri im dhe unë u martuam në vitin 2010 dhe familjarët tanë bënin shaka duke na thënë se donin shumë fëmijë nga ne. Unë doja katër, kurse Patrick 5. Donin të lindnim, por edhe të adoptonim. Nëse kishte në botë fëmijë që donin një familje, përse të mos ia jepnim një? Ama më parë donim të bënim fëmijën tonë biologjik. Në vjeshtën e 2013-ës vendosëm të bënim një udhëtim të fundit nëpër Evropë, përpara se fëmijët të na pengonin për këto udhëtime të gjata. Dhe ndërkohë provuam të mbetesha shtatzënë, por nuk ndodhi as në Evropë e as kur u kthyem në shtëpi. Sa vinte dhe planet për shumë fëmijë po shndërroheshin në një ëndërr.

Të gjitha këto përpjekje 4-vjeçare kishin kosto dhe ndaj nuk e zgjatëm më. Vendosëm të adoptonim një fëmijë. Plotësuam dokumentat, gjetëm një fëmijë dhe në fund e ëma u tërhoq, siç ndodh shpeshherë. U kthyem mbrapsht dhe vazhduam të qëndronim në pritje. Derisa një ditë zilja ra sërish. Në shtator morëm një telefonatë.

“Ajo është në Florida dhe lind në nëntor. Dëshiron të flasë me ty në telefon”, më tha sekretarja që telefonoi.
Në nëntor ne bëmë valixhet gati për të udhëtuar drejt tij, pasi kishim blerë ca gjërat bebesh. E takuam sapo doli nga dera e ashensorit. Më lejoi ta përqafoja dhe më tha: “Kam shumë frikë”. Ndërkohë që unë do doja të isha të vendin e saj, në atë shtrat spitali duke lindur, ajo nuk do donte të ishte.
Gjithçka shkoi mirë. Lindi dhe na e dha menjëherë djalin në krahë: “Dukeni perfekt të tre”, na tha.
Dhe që nga ajo ditë, ne jemi perfekt të tre. Marrë nga TIP

View this post on Instagram

Seven years ago, we got married. . . Five years ago, we thought we'd start to try and have a family. . . Four years ago, we knew something was wrong. . . Two years ago, we had to let that dream die and focus on our marriage so we could survive. . . One year ago, we wondered if there was anew way forward. . . Six months ago, a birth mother broke our hearts💔. . . Two months ago, a new birth mom saw our profile and imagined a future for her child with us. . . Five days ago, she bravely and heroically labored through pain to bring us joy. We held hands as she told us in the moments and days after that the three of us were perfect together. . . This wasn't our dream.This is something greater than we ever would have asked or imagined. The losses have been deep and the joys seldom. . . And then there was Sam. . . His life with us is proof that God orchestrates miracles out of our broken dreams. It makes me want to pray that much more fervently – not my will, but yours be done. . . 💙 Samuel Ellis Gibson // 11.14.17 7 lbs 12oz 20 inches

A post shared by Claire Gibson (@clairecgibson) on

 

Share With:



204 Views