Pse Gen Z është rikthyer te pushimet me prindërit dhe nuk i vjen më aspak turp

Nga pushimet “all inclusive” që në të vërtetë i paguajnë mami dhe babi, te dëshira për të ngadalësuar ritmin: për Gen Z, pushimet familjare nuk janë më zgjedhja që bëhet kur s’ke alternativë. Gjithnjë e më shpesh janë pikërisht alternativa që duan.

Dhe jo, nuk është domosdoshmërisht historia e një brezi që “nuk po rritet”. TikTok-u, me humorin e tij tipik, e ka kthyer fenomenin në një nga trendet më të komentuar të verës.

Në një prej videove, të rinjtë bëjnë shaka me luksin e pushimeve “All Inclusive”, derisa prindërit ua kujtojnë se nuk është hoteli ai që ka përfshirë gjithçka në çmim. Janë thjesht mami dhe babi që nxjerrin portofolin çdo herë.

Një tjetër trend ironizon këshillën klasike që u bëhet prindërve: “Shijojini 18 verat e para me fëmijët, sepse pastaj ata do të bëjnë jetën e tyre.” Kamera më pas tregon po të njëjtët fëmijë, tashmë afër të 30-ave, ende në pushime me familjen.

Dhe duket se ajo që dikur konsiderohej paksa “cringe”, ose të paktën jo shumë cool, sot është rehabilituar plotësisht.

Një arsye është shumë praktike: paratë.

Prindërit e një brezi tjetër shpesh kanë një stabilitet ekonomik që fëmijët e tyre, edhe kur punojnë, nuk e kanë ende. Prandaj, nëse mami dhe babi propozojnë një javë në një shtëpi të bukur buzë detit, në mal apo në një resort me katër yje dhe mëngjes të përfshirë, pyetja e re e Gen Z është shumë e thjeshtë: pse duhet të them jo?

Në një kohë kur një udhëtim me miqtë mund të thotë bileta, hotel, restorante dhe një buxhet që zhduket brenda pak ditësh, pushimet familjare janë një mënyrë për të mos hequr dorë nga vera, pa djegur kursimet e disa muajve.

Por nuk është vetëm çështje financiare.

Për shumë familje, pushimet janë kthyer në një nga të paktat periudha të vitit kur të gjithë mund të jenë përsëri në të njëjtin vend. Fëmijët studiojnë jashtë, punojnë në qytete të tjera ose janë zhvendosur jashtë vendit. Me kalimin e viteve, darka e zakonshme familjare nuk është më aq e zakonshme. Dhe një javë vere bashkë merr një kuptim krejt tjetër.

Pastaj është edhe vetë mënyra si Gen Z duket se po e rishikon idenë e argëtimit.

Nëse Millennials në rininë e tyre u lidhën fort me jetën e natës, clubbing-un, festat dhe “after”-in, një pjesë e Gen Z duket shumë më e tërhequr nga slow living. Më pak “ku vazhdojmë pas klubit?” dhe më shumë “bëjmë një shëtitje pas darkës?”

Në këtë pikë, ritmi i prindërve dhe gjyshërve nuk duket më aq larg.

Ka edhe një luks tjetër, më pak të dukshëm: për disa ditë mund të mos jesh “i rrituri që duhet të menaxhojë gjithçka”.

Pas muajsh duke qenë studenti perfekt, punonjësi korrekt, miku që duhet të jetë gjithmonë aty, njeriu që paguan faturat, mban axhendën, organizon udhëtimet dhe kujdeset për çdo detaj, ka diçka çuditërisht çliruese te mundësia për të qenë përsëri thjesht “fëmija i shtëpisë”.

Një pezullim i përkohshëm i jetës së të rriturit.

Autorja e shkrimit tregon se edhe ajo këtë verë kaloi disa ditë me familjen në të njëjtin fshat bregdetar ku shkonte që kur ishte e vogël. Dhe bukuria, këtë herë, nuk ishte të zbulonte një destinacion të ri, por të kthehej në një vend që kishte mbetur pothuajse i njëjtë dhe të kuptonte sa shumë kishin ndryshuar ata.

Për të ishte edhe një mënyrë për të kaluar më shumë kohë me motrën, kunatin dhe mbesën, të cilët jetojnë në një rajon tjetër, dhe për t’i rizbuluar prindërit larg stresit të përditshëm.

Po, kishte edhe avantazhet klasike: shtëpi me tarracë nga deti, ushqim të mirë, shumë prej tij të paguar nga prindërit. Por të qenit tashmë e rritur nuk e lejonte të sillej plotësisht si 15 vjeçe. Kështu mori përsipër disa shpenzime, nga plazhi dhe kabina, te mëngjeset, focaccia, akulloret dhe dhuratat për mbesën, për të ruajtur, siç thotë me humor, statusin e “tezes së preferuar”.

Dhe pikërisht pushimi që në adoleshencë do t’i ishte dukur torturë, këtë herë ishte ajo që i duhej.

Pas muajsh të lodhshëm në punë dhe në jetën personale, një rutinë me gjëra të vogla u kthye në luks: tregu i së enjtes, një not, një shëtitje buzë detit, një kafe me një libër në dorë.

Edhe dinamika e miqësive ndryshon me moshën. Kur miqtë fillojnë të krijojnë çifte, të martohen ose të kenë pak ditë pushimi, vera shpesh rezervohet për udhëtime me partnerin. Udhëtimet me shoqërinë mbeten për fundjava gjatë vitit, ndërsa pushimet e gjata bëhen më të komplikuara për t’u koordinuar.

Megjithatë, edhe miqtë që janë në çift nuk e kanë braktisur familjen. Dikush shkon në shtëpinë e hallës së partnerit, dikush rikthehet në shtëpinë e plazhit të trashëguar nga gjyshja me prindërit dhe macet, dikush guxon kombinimin maksimal: pushime me partnerin dhe prindërit, të gjithë nën të njëjtën çati. Një tjetër bën një tur në Sicili me mamanë dhe shoqen e saj të fëmijërisë.

Dhe ka edhe një avantazh që e kupton vetëm ai që ka organizuar ndonjëherë një udhëtim në grup.

Në rrjete flitet shumë për njerëzit “tip A” dhe “tip B”. Të parët bëjnë itinerarin, rezervojnë restorantet, përgatisin outfit-et, flasin anglisht, kontrollojnë kursin e këmbimit, gjejnë rrugën në Google Maps dhe bëjnë fotot. Të dytët bëjnë transfertën e pjesës së tyre një ditë para nisjes dhe shfaqen në aeroport duke ditur se dikush tjetër tashmë ka menduar për gjithçka.

Kur udhëton me familjen, një pjesë e përgjegjësisë shpërndahet. Dhe për atë që zakonisht është “organizatori zyrtar” i grupit, edhe kjo është pushim.

Pastaj vjen një argument tjetër që kushdo që ka udhëtuar me miq ose partner e njeh shumë mirë: udhëtimi është testi final i një marrëdhënieje.

Është një gjë të takohesh për një darkë një herë në muaj dhe krejt tjetër të kalosh ditë e net pa ndërprerje me dikë. Aty zbulon nëse çohet në mesditë, nëse nuk vendos dot kurrë ku do të hajë, nëse nuk merr iniciativë, nëse harron kremin e diellit dhe pastaj kërkon tëndin për shtatë ditë.

Në familje, zakonisht surprizat janë më të pakta. I njeh veset, manitë, zakonet dhe dobësitë e njëri tjetrit prej vitesh. Mund të ziheni keq paradite dhe të hani bashkë darkën po atë mbrëmje, sepse familja ka një elasticitet që jo çdo marrëdhënie tjetër e ka.

Sigurisht, edhe këtu interneti ka përgjigjen perfekte. Dikush shkruan: “Këto pushime luksoze me prindërit po i paguaj me shëndetin tim mendor”. Një tjetër, shumë më nostalgjik, përgjigjet: “Do të paguaja gjithçka vetëm për t’u kthyer pas dhe për t’i pasur edhe një herë ato ditë me familjen”.

Dhe ndoshta kjo është e gjithë historia.

Gen Z nuk po refuzon të rritet. Thjesht ka kuptuar se të rritesh nuk do të thotë se duhet të refuzosh gjithçka që të kujton fëmijërinë. Dhe ndonjëherë vendimi më i rritur është pikërisht të kursesh paratë për një shtëpi, një makinë apo një projekt tjetër, pa hequr dorë nga disa ditë pushim vetëm për të provuar se je “i pavarur”.

Në fund, pushimet me prindërit mund të përmblidhen në pesë fjalë: ngadalësim, kursim, pushim, ribashkim dhe rigjetje.

Dhe ndoshta, pas gjithë këtyre viteve që na thanë se ishte “cringe”, kemi kuptuar se të kesh ende një familje me të cilën dëshiron të kalosh pushimet është më pak turp dhe shumë më tepër privilegj.