Kam humbur djalin tim 15 vjeç, por u shokova kur mësova të vërtetën e tmerrshme se çfarë i kishte ndodhur!

Djali im Nigel ishte 15 vjeç kur ndërroi jetë. Nigel ishte gazmor. Ai kishte një zemër prej ari. Buzëqeshja e tij do t’i ndriçonte ditën kujtdo. Ai ishte i ëmbël, i dashur dhe i kujdesshëm. Ai ishte Nigeli im.

Nigel ishte homoseksual. Gjatë gjithë vitit të parë në shkollën e mesme ‘Huntsville’, në Huntsville, Alabama, ai u ngacmua dhe ngacmohej vazhdimisht nga shokët e klasës për shkak të orientimit të tij seksual. Kur kërkoi ndihmë nga drejtuesit e shkollës, ata nuk bënë asgjë. Shkolla nuk më tha kurrë se çfarë po ndodhte me djalin tim. Nuk e mora vesh se po ngacmohej, deri pas vdekjes së tij.

Fillimisht, mendova se vështirësitë e djalit tim për t’u pranuar ishin të tepërta, dhe kjo është arsyeja pse ai zgjodhi vetëvrasjen. Kështu që kur isha në rrjetet sociale dhe pashë hashtag #JusticeFor Nigel, u hutova. Drejtësi për Nigel? Foshnja ime vdiq nga vetëvrasja, mendova. Nuk ka nevojë për “drejtësi”. Por kjo isha unë duke folur si një prind që nuk e dinte se kishin ndodhur kaq shumë gjëra të tjera.

Më duhej të zbuloja se çfarë kishte ndodhur në të vërtetë. Pse Nigel mendoi se vetëvrasja ishte alternativa e tij e vetme? Ajo që mësova më shkatërroi.

Nigel u torturua vazhdimisht me sharje homofobike. Madje, shokët e klasës i thanë të vriste veten se ishte homoseksual. Në vend që të ndërhynte dhe ta ndihmonte, një administrator shkolle i tha Nigel se të qenit homoseksual ishte një “zgjedhje” dhe se ai duhej të jetonte me pasojat.

Siç pretendova në ankesën time ligjore, kur një mik solli Nigel në zyrën e një administratori, i shqetësuar për mirëqenien e tij, administratori e pyeti nëse ky ishte “një tjetër nga episodet e tij ku jeta po bëhet shumë e vështirë dhe gjërat bëhen të vështira dhe ne duam të vrasim veten.” Administratori, i cili është i bardhë, gjithashtu i tha atij se duhet të kërcente me “muzikën e njerëzve të zinj” për t’u ndjerë më mirë.

Nuk e prisja të isha këtu sot. Këtu nuk bëhet fjalë për t’i drejtuar gishtin një personi. Kjo ka të bëjë me mbajtjen e të gjithëve përgjegjës. Si prind i Nigel, unë duhej të isha e para që do të jepja llogari. Si prindër, ne mendojmë se po bëjmë gjithçka që mundemi për t’u siguruar që fëmijët tanë të jenë mirë. Por edhe kur mendoni se po i bëni të gjitha, thjesht bëni më shumë.

Më pas, më duhej të kërkoja llogari nga shkolla. Nigel ishte një fëmijë. Njerëzit thonë: “Ata janë thjesht fëmijë, nuk dinë çfarë duan, nuk dinë për ndjenjat e tyre.” Kjo nuk është e vertetë. Pasi një qenie njerëzore është në gjendje të ndjejë emocione, ai është në gjendje t’ju thotë se çfarë është ajo që i pëlqen, çfarë nuk i pëlqen, çfarë duan dhe çfarë nuk duan.

Mospërfillja e ndjenjave të tyre sepse ata janë fëmijë – ky është gabimi ynë i parë. Duhet të sillemi më mirë. Fëmijët tanë po shtypin kaq shumë emocione dhe mendime sepse ne nuk po i lejojmë ata të flasin lirshëm si fëmijë. Nuk bëhet fjalë vetëm për të kërkuar llogari nga shkolla. Bëhet fjalë për të kërkuar llogari nga administrata, prindërit, studentët e tjerë, të gjithë .

Në vitin 2021, dy vjet pasi Nigel vdiq, unë ngrita padinë federale të lartpërmendur kundër Bordit të Arsimit të qytetit Huntsville, për injorimin e ngacmimeve anti-gay që pësoi Nigel. Padia kishte të bënte me ndryshimin . Nuk bëhej fjalë për paratë – nuk ka asnjë shumë parash në botë që mund të zëvendësojë ndonjëherë Nigelin tim. Kjo padi kishte të bënte me shpëtimin e mundshëm të fëmijës së dikujt tjetër, në mënyrë që ata të mos kenë nevojë të kalojnë nëpër tragjedinë e tmerrshme që kam unë.

Muajin e kaluar, për të zgjidhur çështjen, drejtuesit e shkollës ranë dakord të ndërmerren hapa të rëndësishëm për t’iu përgjigjur siç duhet ngacmimit anti-LGBTQ në shkollat ​​e tij dhe për të përmirësuar klimën e shkollës për të gjithë nxënësit LGBTQ.

Shpresoj që ndryshimet e sjella nga ky vendim të krijojnë një hapësirë ​​të sigurt për fëmijët e komunitetit LGBTQ që të jenë në gjendje të shprehin veten dhe të jenë ata që janë pa frikën se do të gjykohen, trajtohen ndryshe ose diskriminohen. Shpresoj që të edukojë administratorët e shkollave se si të ndërveprojnë më mirë me ata fëmijë dhe t’u japë atyre një kuptim më të mirë të fjalëve që duhet të , kur janë duke biseduar me këta fëmijë. Shpresoj që të bëhet më mirë për të gjithë komunitetin.

Do të ishim shumë më mirë nëse do të kuptonim se vetëm për shkak se disa njerëz kanë mendime, ndjenja ose besime të ndryshme nga ju, nuk do të thotë se ata e kanë gabim dhe ju keni të drejtë, ose anasjelltas. Shpresoj që këto ndryshime të jenë një bazë për një sistem shkollor më të mirë, për t’u kujdesur më mirë për nxënësit dhe fëmijët tanë.

Megjithatë, e di që kjo nuk ka të bëjë vetëm me komunitetin tonë apo edhe me shtetin tonë. Ka pasur tashmë mbi 400 projektligje anti-LGBTQ – përfshirë projektligjet “Mos thuaj homoseksual” – të prezantuara në legjislaturat shtetërore vetëm në katër muajt e parë të këtij viti.

Fëmijët tanë – dhe të rriturit që shpresojmë se këta fëmijë do të rriten – meritojnë të kenë të njëjtat të drejta si gjithë të tjerët dhe ata meritojnë të jetojnë pa frikë apo ngacmim. Ata e meritojnë të jetojnë. Asnjë prind tjetër nuk duhet të kalojë nëpër atë që kam kaluar unë, dhe unë dua të bëj gjithçka që mundem për t’u siguruar që ata nuk e bëjnë.

Nëse do të mund t’i thoja diçka një të riu që po kalon atë që kaloi Nigel, do të thoja:

Është e përkohshme. Arsimi është i rëndësishëm, por personi që jeni tani në shkollë, nuk do të jeni ai person në 10 vitet e ardhshme. Sikleti që ndjeni është i përkohshëm dhe jo i përhershëm që nuk mund të zhbëhet. Nëse mendoni se nuk jeni të dashur në mjedisin tuaj, le të gjejmë një mjedis tjetër. Sepse je i denjë.

Prit. Bëhu i fortë. Është e përkohshme.

Unë besoj se kjo ishte detyra e fundit që Zoti më dha mua si prind i Nigel – të përpiqesha të korrigjoja gabimin që iu bë atij. Ne nuk mund ta ndryshojmë atë që tashmë ka ndodhur, kështu që le të përqendrohemi në parandalimin e asaj që të ndodhë përsëri.

Kaloj shumë kohë duke menduar se çfarë do t’i thosha Nigel-it nëse do të kisha mundësi t’i thoja ndonjë fjalë të fundit. Unë do t’i thoja atij, të dua pa marrë parasysh se çfarë bën, apo kë do .

Unë e dua atë madje tani që nuk e kam pranë e dua akoma edhe më shumë.