Meqenëse u kujtova që sot është 1 dhjetor, po i shkruaj një letër Babagjyshit…

I dashur Babagjysh,

Nëse je ai që kam njohur që nga fëmijëria, ai për të cilin më kanë folur prindërit aq shumë, ai që sjell me vete një thes me lodra të bukura, ai që plotëson dëshirat e të gjithë fëmijëve, më lër edhe mua sonte ta harroj moshën dhe 30 e ca vitet e mia… Vetëm pak, sa të shkruaj këtë letër, dua të jem fëmijë, që të të kërkoj të më plotësosh një dëshirë të vetme.

Kaq dua sonte, më bën dot fëmijë?

Nuk e mbaj mend sa e vogël kam qenë kur më kanë folur për ty, por mbaj mend që të kam parë gjithandej nëpër filma, duke zbritur nga lart dhe duke ndarë dhurata nga thesi yt i dëshirave. Ti e di, këto ditë, shqiptarët kanë kaluar makthe, pas ditës së tmerrshme që mori plot 51 jetë njerëzish, makthe që nuk paskan fund dhe arsyen nuk po e kuptoj dot. A mundesh të ma plotësosh këtë dëshirë të parë? T’ua largosh njerëzve këtë ndjesi të trishtë që i ka kapluar? A mundesh të shëtitësh me slitën tënde, mundësisht që sot, nëpër çadra, të gjesh fëmijët dhe t’u kthesh buzëqeshjet? A mundesh që t’u japësh shpresë prindërve të tyre, të besojnë se jeta, edhe kur ka pabesi natyrore, sërish të sjell një dritë tek e cila duhet të besosh për të shkuar përpara?

Më fal Babagjysh, nëse nuk e mbaj mend kur kam besuar për herë të fundit tek ti, ose më mirë, më fal që nuk kam besuar tek ty gjatë gjithë viteve të tjera të mia të rritjes. E di, të kam quajtur një gënjeshtër të madhe, me fal, por sot po kthehem pas dhe po të lutem për diçka që e dua më shumë….

Pas pak ditësh, shkolla do t’i mbledhë fëmijët sërish dhe unë dua që nxënësit e mi të më përshëndetin njëlloj me buzëqeshjet e tyre, le të më lodhin edhe më shumë me kërkesat e tyre, edhe me prapësitë, nuk dua t’ia di, dua vetëm të më kthesh tek ata, të shoh sërish buzëqeshjet. Të ndiej se në sytë e fëmijëve buron shpresë e ka dritë për të vazhduar përpara. Ka dëshirë për lodra, për mësime, për gjëra edhe më të bukura….

Të lutem Babagjysh, më fal shumë nëse nuk e mbaj mend kur besova tek ty për herë të fundit. Nuk e di sa vite kanë kaluar që atëherë, por më lejo sonte të të lutem edhe një herë.

Është 1 dhjetor, është ajo koha më e bukur e vitit (it’s the most ëonderful time of the year) dhe unë po të lutem Babagjysh, të më plotësosh vetëm një dëshirë….

Larg egos së natyrshme njerëzore, jashtë çdo dëshire tjetër të fëmijëve në botë. Nuk dua më sy të trishtë fëmijësh, por dua shpresë për të vazhduar jetën…

Kaq dua, a ma plotëson të lutem?